Open boek

Een blog van Matthijs den Dekker

Brief aan mezelf (leeftijd: 41 jaar)

3 reacties

Beste Matthijs,

Zoals je weet heb je tien jaar geleden een brief geschreven naar de jij die je 25 jaar geleden was. (Ik vind het al oud klinken om te beseffen dat 16 jaar oud zijn nu 15 jaar geleden is, dus om te bedenken dat over 10 jaar 16 jaar tegen die tijd 25 jaar geleden geworden is …) Het leek me goed om dan ook een brief aan mijn toekomstige ik te schrijven. En dat ben jij dus.

Ik heb lang nagedacht waar ik je over zou willen schrijven. Ik kan je geen advies meegeven, dus het zou vooral een vraag worden. Ik kan natuurlijk persoonlijke dingen vragen: Wat doe je nu? Heb je kinderen? Ben je al dusdanig beroemd dat je mee mag doen met Wie is de Mol? Dat lijkt me eigenlijk niet zo interessant, dat zie ik vanzelf wel. Ik zou natuurlijk ook mooi kunnen inhaken op de brief aan mezelf (leeftijd: 16 jaar) en kunnen vragen welke dingen waar ik nu zo overtuigd van ben zijn weggevallen. Maar uiteindelijk is dat niet de belangrijkste vraag.

Ik heb een heel andere vraag, die me momenteel meer bezighoudt. Wat ik vooral wil weten is dit: welke enge stappen heb je gezet? Wanneer ben je buiten je comfortzone gestapt en ben je daar heel blij mee geweest? Of, als tegenstelling, wanneer heb je dat niet gedaan, terwijl je daar nu (jouw nu, niet mijn nu) spijt van hebt?

Je weet dat ik het moeilijk vind om buiten mijn veilige wereld te kijken. Ik ben van nature iemand die het makkelijke pad bewandelt en het liefst risico’s en confrontaties mijdt. Ik heb de afgelopen jaren stappen gezet buiten mijn comfortzone, die goed uitgepakt zijn. Toch deins ik elke keer weer terug als ik tegen een van mijn grenzen aanloop, ben ik elke keer weer bang. Bang dat deze keer het het risico niet waard is, het wel verkeerd uitpakt, ik afgewezen word in plaats van geaccepteerd.

Daarom mijn vraag: Wat zijn de momenten in je leven van de afgelopen tien jaar waarin je echt tot buiten je grenzen bent opgerekt, maar waarvan je toch blij bent dat het gebeurd is? Wat heeft dat je gebracht? Welke rol speelde God daarin?

Dit is de vraag waar ik het liefst een antwoord van je op zou krijgen. Het zou me helpen om mijn huidige worstelingen, risico’s, confrontaties, enge stappen aan te gaan. Ik zou graag weten dat het ergens toe leidt, dat het goed zal blijken te zijn. Waarschijnlijk kom je dan met dat enorme cliché op de proppen (en daarom doe ik het maar) dat het altijd goed is om die dingen aan te gaan. Dat het altijd ergens toe leidt, zelfs als je faalt. En toch, terwijl ik dit schrijf denk ik: maar wat als? Wat als het echt niet goed uitpakt?

En jij zwijgt. Je denkt aan het liedje van Daniël Lohues, dat een begin van een antwoord is: Angst is maar voor even, spijt is voor altijd. En jij zegt niets en je glimlacht. Want jij weet het. En ik over tien jaar ook.

Hartelijke groeten,

Matthijs

 

Dit is eigenlijk ook mijn vraag aan jou: Wat waren momenten in je leven waarin je tot buiten je grenzen bent opgerekt, maar waarvan je toch blij bent dat het gebeurd is?

(Fotocredit: Scott Hamlin, creative commons)

Advertenties

3 thoughts on “Brief aan mezelf (leeftijd: 41 jaar)

  1. Heel mooi en eerlijk, bedankt.

  2. Lekker bezig met Matthijs! Ik vind het juist heel bijzonder hoe ik jou elke weer uit je comfortzone zie stappen. je inspireert me hierin!

Ja, ik wil hierop reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s