Open boek

Een blog van Matthijs den Dekker

Hoe praat je over homo’s/ongelovigen/Limburgers als ze er niet bij zijn?

Een reactie plaatsen

De buurtbewoners waren zacht gezegd not amused. Het was in mijn tijd bij Athletes in Action en de kerk had een stukje geschreven voor de website om jongeren te werven voor hun sportteam. Ze deelden hun verlangen om de wijk te bereiken. Er was veel geestelijke armoede en jongeren konden dus echt een verschil maken. Doe mee! De kerk was enthousiast, maar de mensen in de wijk wat minder. Opeens lazen ze dat de kerk vond dat ze iets misten en daar wat aan wilde doen. Het stukje dat zo wervend leek, was vanuit de wijkbewoners gezien veroordelend en negatief. Er werd over hen gezegd dat ze hulp nodig hadden en dat pikten ze niet. Ze misten respect en liefde en het kostte de kerk wat tijd voor ze dit goed konden maken.

De situatie zette me aan het denken: Hoe praat ik over anderen als ze er niet bij zijn? En dan bedoel ik vooral over groepen mensen. Waarom zit er soms verschil tussen hoe we er onderling over spreken en wat we zeggen als we weten dat ze meeluisteren? En waarom is dat belangrijk? Wat mij betreft zijn er twee redenen.

1. Je weet nooit of iemand van die groep erbij is

Een voorbeeld. Praat je anders over homo’s als je weet dat een van je gesprekspartners homo is? Waarom praat je dan wel zo als je het idee hebt dat er geen homo bij zit? Wat als die ene collega homo is en niet uit de kast durft te komen? Het schijnt dat 1 op de 10 mensen gevoelens voor het andere geslacht hebben. De kans is groot dat op je werk of in je kerk, zonder dat je het weet, mensen daarmee worstelen en ongevoelige opmerkingen hen beschadigen.

We praten vaak over categorieën mensen en het kan zomaar zijn dat iemand zonder dat jij het doorhebt in die categorie valt. Ik kan me nog goed herinneren hoe iemand, in een gesprek waar ik ook bij was, zei dat hij vond dat ze ‘al die christenen het beste af konden schieten’. Niet fijn. Mensen zijn verschillend en passen daarom niet altijd in je hokje. Niet alles is wat het lijkt. Dat geldt voor mensen die hetero lijken, die niet-christen lijken, die Limburger zijn terwijl je dat niet hoort. Als je dat beseft praat je anders en gedraag je je anders. Dat brengt ons bij het tweede punt.

2. Het bepaalt je houding naar mensen van die groep

Een voorbeeld. We hebben vaak de neiging om over ongelovigen (om die term maar eens even te gebruiken) te praten als mensen die bekeerd moeten worden. We gaan ervan uit dat ze diep van binnen iets missen. Zoals we erover praten lijkt het of we vinden dat ze als mens niet compleet zijn. Dat schept afstand en klinkt als ‘wij zijn beter’. Zelfs als we oprecht vinden dat ze iets missen, is nog steeds de vraag hoe je daarover praat, omdat het doorsijpelt in hoe we met hen omgaan.

We hebben niet altijd door hoe we over mensen praten. En vaak zullen we het niet verkeerd bedoelen, maar komt het toch zo over. Het laat zien waar we staan, het legt dingen bloot waar we zelf misschien niet eens bewust van zijn: een verborgen agenda, druk om met de groep mee te praten, verborgen veroordeling, hoogmoed of wij/zij-denken. Hoe we onder elkaar over mensen praten versterkt de houding waarmee we die mensen benaderen. Je denken vormt je handelen.

Naar jezelf kijken

Ik geloof dat een basishouding van liefde ook inhoudt dat we vanuit liefde praten. Is het dan altijd verkeerd als je iets anders zegt als mensen er wel of niet bij zijn? Nee, niet altijd. Soms is het voor het ene publiek duidelijk wat je wilt zeggen, terwijl anderen je woorden anders op kunnen vatten. En met liefde bedoel ik ook niet altijd lief of naïef. Maar elke keer als je je afvraagt of je iets anders zou zeggen, is dat een kans om naar jezelf te kijken: waarom zeg ik dit, waarom zou ik dit anders benoemen?

Als we voor onszelf vanuit liefde spreken, vanuit liefde kritisch zijn, confronteren of onze mening geven, vanuit liefde praten over mensen (in plaats van praten in categorieën), verandert dat hoe we er onder elkaar over spreken. En als we er onder elkaar anders over spreken, verandert onze houding als persoon en als groep. En als die houding onderling verandert, kan het niet anders dan dat anderen dat ook gaan merken. Dan ontdekken we tot onze verrassing dat onze vriendelijkheid overal bekend is. Want reken maar dat dat opvalt!

(Fotocredit: Mohammadali F., creative commons)

Advertenties

Ja, ik wil hierop reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s