Open boek

Een blog van Matthijs den Dekker


Een reactie plaatsen

Die blog over trots zijn op jezelf waarin Martin Luther King, Geert Wilders en Brené Brown allemaal een plek krijgen

Martin Luther King schreef tijdens zijn leven 4 boeken en de laatste daarvan draagt de titel Where do we go from here: From chaos to community. Het kwam een jaar voor de aanslag op zijn leven in april ‘68 uit. Ik vond op een rommelmarkt de Nederlandse vertaling uit 1969 (mocht je een boek willen lezen waarin vrijuit over negers en het ‘negerprobleem’ gesproken wordt, moet je dit lezen) en het zette me aan het denken over onze tijd.

Lees verder


2 reacties

Als mensen statistieken worden verliest het Koninkrijk van God

In 1972 stond er een foto van een rennend, huilend meisje in de krant. Op die manier werden de gevolgen van napalm in Vietnam op het netvlies van de wereld gebrand. Er werd in 1852 een boek over de hut van oom Tom uitgegeven en een breed publiek ontdekte de kwalijkheid van slavernij. Vorig jaar stond op elke nieuwssite een foto van een aangespoeld jongetje. Het was nodig om Syrische vluchtelingen eindelijk grootschalig op Europese agenda’s te krijgen. Steeds weer blijkt het nodig om een probleem een gezicht te geven, om te laten zien dat het om mensen gaat.
Lees verder


2 reacties

Waarom ik vandaag geen blog plaats

Ik wil graag elke week een blog plaatsen. Ik geloof dat consistentie in mijn schrijven goed is en dat jullie het als lezer verdienen dat ik mijn schrijven serieus neem. Dus zorg ik ervoor dat er iedere vrijdag iets op mijn blog verschijnt dat wat mij betreft het lezen waard is.

Deze week is echter anders. Op de een of andere manier lukt het niet. Ik heb gestoeid met blogs, ik heb zitten denken, mijn gedachten gepusht, beginnetjes gemaakt, alles geprobeerd. Maar ik kwam niet verder dan halve ideeën en slecht uitgewerkte thema’s. In ieder geval niet tot dingen die wat mij betreft al het lezen waard zijn.

Ik werd er een beetje wanhopig van. Lees verder


2 reacties

Waarom ik niet mijn blog ben (en jij ook niet)

Vorige week schreef ik over ‘laat uw naam geheiligd worden’. Ik schreef dat God groter is dan wij kennen, dat God groter is dan zijn boek. En zonder dat ik mijn blog en de Bijbel op één lijn wil plaatsen (ik moet er niet aan denken; soms vraag ik me af hoe Paulus zijn brieven geschreven zou hebben als hij wist dat duizenden jaren later mensen elk woord van hem zouden omdraaien en analyseren) triggerde het me wel in het denken over mijn blog.

God is namelijk niet de Bijbel. En ik ben niet mijn blog. En jij bent ook niet mijn blog. Ik maak mijn blog en in zekere zin maak jij als lezer ook de blog, door het te lezen. Ik ben er elke week weer dankbaar voor dat mensen zoals jij mijn blog lezen. Dat mensen af en toe wat laten horen dat me bemoedigt of helpt om dingen beter te doen. Lees verder


Een reactie plaatsen

Iets met parel en Gods hand en zo en hoe ik opeens besefte wat ik zong

Elke zondag zingen we bij ons in de kerk een kinderlied, voordat de kinderen naar ‘hun eigen dienst’ gaan. (Vaak is dat een moment waarop volwassenen uit hun dak gaan, terwijl de kinderen glazig staan toe te kijken.) Het lied dat we zongen was ‘Parel in Gods hand’ van Elly en Rikkert. Supermooi natuurlijk om al die kleine kindertjes toe te zingen dat ze waardevol zijn en een parel in Gods hand. Dat zijn ze namelijk ook. Vervolgens zongen we de variant waarbij je in plaats van ‘weet je’ de woorden ‘ik weet’ zingt. En toen kwamen de woorden opeens wat moeilijker naar buiten.
Lees verder


Een reactie plaatsen

‘Doe ik genoeg voor God?’ is niet de juiste vraag

Het was een los zinnetje in mijn blog van vorige week: “Durf ik het aan om te zeggen dat ik goed genoeg ben, ook met al mijn imperfecties?” Ik heb het veel christenen horen vragen, vooral jongeren: Wanneer is het genoeg? Wanneer bid ik genoeg, wanneer lees ik genoeg Bijbel, wanneer ben ik genoeg met God bezig? Genoeg, zodat God vindt dat ik het goed doe. Genoeg om die relatie te kunnen hebben. Genoeg om zelf te weten dat ik het goed doe bij God.
Lees verder


Een reactie plaatsen

3 dingen die mij helpen mezelf te aanvaarden

Volgens mij is een van de meest fundamentele vragen die mensen over zichzelf stellen de vraag: “Mag ik er zijn?” Het is een zoektocht naar connectie met anderen, het gevoel erbij te horen, weten dat je aanvaard bent. Ik stel de vraag zelf ook, soms vaker dan goed is. Aan mezelf, aan God, aan anderen. Niet letterlijk natuurlijk. Het zit verstopt in andere vragen: “Wat vond je van mijn presentatie?”, “Vind je het goed als ik langskom?”, “Heb je even tijd voor me?” Het antwoord is echter maar moeilijk te vinden als je jezelf niet aanvaard.

Lees verder